Zespół Downa po raz pierwszy opisany został w drugiej połowie wieku dziewiętnastego i uważany był za odrębną postać upośledzenia na tle umysłowym. Choroba ta na początku jednak określana była mianem idiotyzmu mongolskiego z powodu podobieństwa wyglądu do przedstawicieli tejże właśnie rasy. W wieku dwudziestym była to jedna z najczęściej rozpoznawalnych form jeśli chodzi o opóźnienie umysłowe. Większość dzieci z takowym schorzeniem trafiała do specjalnych przytułków, niewielka część natomiast poddawana była próbom leczenia, większość jednak umierała w wczesnej młodości.